Bakit Humihingi ng Parehong Kuwento ang mga Bata Gabi-gabi

Bawat bahay na may maliit na bata ay may isa. Ang libro. Sa amin, iyon ay Peter Pan: sira na ang likod, may pahinang dalawang beses nang itinape pabalik, ang librong kaya mong bigkasin mula sa pasilyo habang nagsisipilyo.

Nag-alok ka na ng ibang libro. Mas magagandang libro. Mga librong may flap. Magalang na tiningnan iyon ng bata at inabot ang parehong libro sa likod ng mga iyon, ulit.

Tito ako, hindi magulang, ibig sabihin iniaabot sa akin ang libro sa tuwing dadalaw na may kasamang “ito ang hihingin niya.” Ang pamangkin kong si Melissa ay Peter Pan ang gusto sa bawat pagkakataon, sa loob ng maraming taon. Nasa UW (University of Washington) na siya ngayon. Dati, medyo nakakabaliw iyon para sa akin. Sa paglipas ng panahon, napaisip ako na isa iyon sa mga pinakakapaki-pakinabang na ginagawa ng maliit na bata sa buong taon.

Ano ang nakukuha ng bata sa parehong libro?

Binabasa ng matanda ang kuwento nang minsan at ang nakukuha niya ay ang plot. Ang maliit na bata ay may ibang nakukuha sa bawat pagkakataon.

Sa unang ilang beses: kung ano ang nangyayari. Pagkatapos ang mga salita mismo; sinisimulan nilang tapusin ang mga pangungusap mo at itinatama ka kapag may nilaktawan ka. Pagkatapos ang mga larawan, nang detalyado, kasama ang maliit na dagang nasa bawat pahina na hindi mo napansin kailanman. Pagkatapos ang mga damdamin: bakit malungkot ang tauhan sa pahina anim, at patas ba iyon? Sa huli ang istruktura, at sinisimulan nilang ikuwento ito pabalik sa iyo, at lumikha ng sarili nila gamit ang parehong balangkas.

Ang ikadalawampung pagbasa ay hindi ang unang pagbasa na inulit. Ito ang ikadalawampung patong.

Bakit nakakapanatag ang kuwentong alam na nila?

Puno ang oras ng pagtulog ng mga bagay na hindi napagpapasyahan ng bata. Kung kailan papatayin ang ilaw. Kung pagod ba sila. Kung ano ang bukas. Ang kuwento ang nag-iisang bagay na lubos nilang kontrolado. Alam nila ang bawat salita. Walang anumang nasa loob nito ang makakagulat sa kanila.

Para sa isang maliit na bata, nakakapagpahinga ang katiyakang iyon sa paraang hindi kaya ng bagong kuwento.

Pagtingin nang dahan-dahan

May tauhan kami para dito. Si Oko ay bilog at pula na may isang napakalaking mata, at naghahanap siya ng mga titik na nagtatago sa kagubatan. Hindi siya nagmamadali. Mas gusto niyang makahanap ng isang titik nang maayos kaysa sampu nang nagmamadali. Ganoon ko siya isinulat dahil iyon mismo ang ginagawa ng batang muling nagbabasa ng paboritong libro: tumitingin nang dahan-dahan, nakakahanap ng mga bagay na nilampasan lang nating iba.

Paano makakaligtas sa ikaapatnapung pagbasa?

Iabot sa kanila. Pagsapit ng apat o limang taon, kaya ng karamihan ng bata na “basahin” ang paborito nang kabisado. Hayaan ninyo sila. Sa turno ninyo, sadyang magkamali at hayaang mahuli nila kayo.

Baguhin ang isang bagay. Bigyan ng sipon ang isang tauhan. Basahin ito nang pabulong. Pa-“meow”-in ang aso. Pinapanatili ka nitong gising, at ipinapakita nito sa kanila na puwedeng bumaluktot ang kuwento.

Dagdagan, huwag palitan. “Ang libro natin, tapos isang bago.” Nananatiling ligtas ang paborito at napapakinggan ang bago.

At pansinin kapag natapos na ito. Isang gabi, iba ang pipiliin nila at tahimik na babalik sa istante ang lumang libro. Ibig sabihin, tapos na sila dito. Dapat itong pansinin, dahil hindi na ito babalik.