Sert, beyaz ışıktan yapılmış uzun boylu biri. Yüzü hep on ikiyi gösteren bir saat.
Ben Noon. Benimle her zaman saat on ikidir. Senin olduğun yerde hava karanlık mı?
Noon kim?
Noon, sert, beyaz ışıktan yapılmış uzun boylu biri. Başının olması gereken yerde yuvarlak bir saat kadranı var. Saatin kolları hep on ikiyi gösteriyor. İçinde hiçbir yerde sıcak bir şey yok.
Adı, saatinin çevresine yazılmış. N. O. O. N.
Noon ne istiyor?
Noon her zaman öğle vakti olsun istiyor, sonsuza dek. Dev Güneş Saati’nin kollarını itip döndürüyor. Her takırtıda, yalnızca karanlıkta var olan yerlerden biri yok oluyor.
Noon hiç kızmaz. Sakin ve emindir. Bu da nedense daha kötüdür. “Ben sadece iyilik yapıyorum,” der. “Artık karanlık yok. Artık korku yok.”
Noon neden böyle?
Sonunda karanlık geri gelince Noon küçülmeye başladı. Küçüldü, küçüldü, en sonunda boyu Vela’nınkini geçmiyordu. Saat yüzü korkmuş görünüyordu. “Karanlıkta bir şeyler kıpırdar,” dedi. “Göremediğin şeyler.”
Noon hiçbir zaman kötü kalpli değildi. Sadece korkuyordu.
Vela karanlıkta onun yanına oturdu. Ona bir anlaşma önerdi: Gündüz ve gece sırayla gelecekti. Bir de ona bir ay ışığı çiçeği tohumu verdi. Ay ışığı çiçeği yalnızca karanlıkta açan bir çiçek.
Noon nasıl biri?
Noon sakin, kendinden emin ve çok parlak. Dümdüz, beyaz bir gülümsemesi var. Hikâyesinin sonuna kadar onu hiç kimse yatağına yatırıp üstünü örtmemişti.
Bu akşam dene
Gündüz ve gece sırayla gelir. Bu gece uyumadan önce gündüzle ilgili sevdiğin bir şeyi, geceyle ilgili sevdiğin bir şeyi düşün.
Gizemler
Noon’la ilgili bazı şeyler hâlâ bir gizem, bizim için bile: